De trein is vol ondanks de zomervakantie. Twee banken voor me zit een knappe rossige vrouw. Op haar rechter wang heeft ze een grote moedervlek. Op haar knie zit een meisje. De vrouw ziet dat ik kijk en manoeuvreert haar dochtertje tussen mij en de moedervlek.

Ik schaam me, maar blijf toch kijken. En daar schaam ik me dan ook weer voor. En dan schaam ik me ook nog omdat ik, na de geboorte van mijn dochter, als eerste keek of alles goed met haar was. Of ze wel tien tenen en vingers had. Gelukkig had ze ook geen rare moedervlek: daar heb ik toen niet eens aan gedacht.