Zijn vrouw Veronique was zojuist door een woeste regenbui gefietst, maar keek hem vrolijk aan. Het leven leek haar niet meer te raken. Herman ontweek beschaamd haar blik. Ook een zoen die zij op zijn wang trachtte te plaatsen miste doel.

'Het spijt me', fluisterde Herman en keek weg. 'Ik weet dat het niet eerlijk is. Ik heb het een paar maanden kunnen aanzien.' Hij zweeg en keek de tuin in. 'Toen ze dwars door mijn voorraad Italiaanse pasta had gevreten was het genoeg.'

Hij wees met zijn rechter wijsvinger op een kruisje naast de lavendel: twee satéprikkers door een roze elastiek bijeen gehouden.

Ze keek hem fel als vroeger aan. Hij hoorde de klap voordat de pijn in zijn hersenen doordrong. Zijn vrouw pakte een plak tofu uit de koelkast en begon deze met een mes in stukken te hakken.

Toen ze geen pasta in het keukenkastje vond zei ze met gesloten mond: 'Kankerzooi'. Haar vuist raakte het aanrecht net niet.

Herman voelde zijn gloeiende wang en hield even weer van haar.